Indoor skibaan Rock Steady in Bussum, zondagmiddag 25 november 2007. Na meer dan anderhalf jaar staat Eric Frankenmolen weer op de lange latten! De allereerste minuten gaan nog erg wiebelig, maar al snel heeft Eric, met tips van lerares Miriam, de Schwung weer een beetje te pakken. Uiteindelijk lukt het zelfs even om ‘met losse handjes’ te glijden. Haha, gaan we Skiëric dan echt weer terug zien op de hellingen van Chamonix? Nu nog de puntjes op de i, wat slikken betreft; dan kan ook de Vin Chaud weer in Bar du Sport worden klaargezet! Of toch liever de MacDo? :-)

“Hoe zou jij je voelen als alles, werkelijk waar alles, waarvoor ik me te blubber heb gewerkt mij dan wordt ontnomen?” Eric heeft het zwaar momenteel.

Hij zei ooit zijn leven in Nederland vaarwel, om zijn droom te kunnen leven. Chamonix, Bergen, Klimmen, Vrienden, Vrijheid!
En toen werd hij wakker… Zonder zijn klimmaatje Fred.
In Nederland. Beperkt. In een ander lichaam.

Nieuwe doelen stellen is het advies. Maar dat is verdomde moeilijk in een land zonder bergen en met een lijf dat anders doet dan hij wil…

Een bijzonder moment. Eric Frankenmolen verlaat lopend verpleeghuis Rijckehove, de plek waar hij in augustus 2006 in coma liggend werd binnengereden. Hij ontwaakte er (mede door de fantastische zorg van verplegers, therapeuten, familie en vrienden) en herstelde daarna wonderbaarlijk vergaand. Nu de volgende stap. Op naar het revalidatiecentrum in Arnhem. Om de nodige punten op de i te zetten, zodat hij straks hopelijk weer zelfstandig (en pratend) door het leven kan gaan.

Nu is het de beurt aan de postbodes van Arnhem om te gaan zweten:

Eric Frankenmolen
p/a Groot Klimmendaal, groep 10
Heijenoordseweg 5
6813 GG Arnhem

De kogel is door de kerk: Eric gaat verhuizen naar Groot Klimmendaal. Een grapje denkt u? Nee! Serieus! Het revalidatiecentrum waar hij de komende maanden de volgende stappen gaat zetten op weg naar de top van zijn ‘berg’ heeft een zeer toepasselijke naam voor een talentvol allround klimmer die na een ernstig ongeluk probeert de draad weer op te pakken… Klimmeric gaat naar Groot Klimmendaal, Arnhem. U gelooft in toeval? Echt niet…

Eindelijk. Morgen kan hij weg uit het verpleegtehuis (alhoewel het afscheid van alle verplegers en therapeuten best even moeilijk zal zijn, na zo’n lange intensieve periode) en zal een nieuwe fase aanbreken. Na de medische hulp in Genève en Tilburg en de periode van ontwaken en het begin van de revalidatie (opnieuw leren lopen, slikken, praten etc) in Capelle aan den IJssel, zal in Arnhem de focus vooral liggen op een terugkeer in het ‘echte’ leven. Revalideric wordt Normaliseric!

Dan zal het niet zo heel lang meer duren dus, voordat we weer eens een champagnefles kunnen ontkurken (op de Breithorn) … :-)

“Stulpje van Niels en Miriam, Amersfoort. Na nog heel wat potjes Jenga (echt een geniaal spel) is het: snaveltjes dicht, en oogjes toe. Uit het boulderhok van Niels worden twee matrassen gesleept, waarop Menno en ik kunnen gaan slapen. We liggen er om half één in en ik word de volgende dag rond zeven uur wakker. Yesss. Het ‘normale’ leven: here I come!”
Eric verheugt zich duidelijk op het verlaten van het verpleegtehuis, kijk maar op zijn website.

En dan vergeet hij nog te vertellen dat we die middag boodschappen hebben gedaan! Op zich een heel normale zaterdagmiddagbesteding zul je denken, maar voor Eric een serieus onderdeel van zijn terugweg naar zelfstandigheid. Over een paar weken verhuist hij naar een revalidatiecentrum, en dan zal hij steeds meer ‘dagelijkse’ handelingen moeten gaan verrichten. Als opwarmer trainden wij dus alvast het ‘naar de Dirk gaan’. Nadenken over een boodschappenlijstje, de artikelen zoeken in het doolhof van gangpaden en dan met het karretje zonder al te veel schade bij de kassa zien te komen. Hebben we alles? Bokbiertjes voor Fedor, Hoegaarden voor Niels, jus d’orange voor Dries en niet te vergeten: pizza voor Eric. Met een grote grijns legt hij de ‘Big Americain’ op de lopende band. Voor wie meer dan een jaar in een verpleeghuis woont, is zelfs boodschappen doen léuk. En het opeten ervan natuurlijk ook!

Toen Eric gisterenavond weer geconcentreerd zijn weg omhoog zocht langs de verticale wand van klimhal Steeppart in Rotterdam, raakte ik aan de praat met een man. Hij vertelde ook warm te worden van het zien dat klimmen zorgt voor zoveel wonderbaarlijke momenten. Zelf heeft hij twee kunstheupen en ook hij heeft ontelbare meters afgelegd over het revalidatiepad, opdat hij nu weer kan genieten van de klimsport. Het vertikaal sporten heeft hem daarbij ook erg geholpen. “Het plezier dat je hebt door het klimmen en het bereiken van een doel, zorgen ervoor dat er een stofje in je lichaam komt waardoor je in een positive mood komt. En dan doen je benen die beweging opeens wel.” En zo is het maar net, dat zie ik ook zo duidelijk bij Eric. Zodra hij klimt, raakt hij in goede moed en gaat de revalidatie van zijn lichaam ook vooruit. De opwaartse spiraal wordt in werking gezet zodra de wrijvingschoentjes aan gaan. En zo kon het dat de drietjes nog slechts als opwarming dienden en Eric voor het eerst in 4e graad routes stapte.

En dat doet me denken aan wat dokter Francois LeCoq ons zei, toen we hem opzochten op de basis van de bergreddinsgdienst in Chamonix. “De bergen geven zoveel kracht, pak het aan en gebruik het.” En om dat te illustreren vertelde hij het verhaal van Jamie Andrew, een Britse klimmer die in problemen raakte in het Mont Blanc gebied. Zijn klimpartner Jamie Fischer en hij werden gevangen in een storm nadat ze de Droites noordwand beklommen hadden. Fischer overleefde dit niet, en Jamie Andrew werd na vijf dagen ernstig onderkoeld uit de wand geplukt door de reddingshelikopter. In de dagen erna werden zijn beide handen en beide benen geamputeerd. Einde klimmen, werd gezegd. Jamie dacht daar anders over. Hij vocht zich een weg terug naar een mobiel leven, en daarna trok hij ook weer de bergen in. Om zijn statement “Nothing is Impossible” over te brengen schreef hij een boek: Life and Limb. Over de klimsport als inspiratiebron. Obstakels in je leven? Klim er over heen!

Links: de website van Jamie Andrew en zijn boek.

BAZ-klimmers opgepast want Eric Frankenmolen is behoorlijk aan het trainen! Alle gekheid op een stokkie: het niveau blijft nog steken bij de 3e graad, maar inmiddels is wel heel duidelijk dat ‘het klimmen’ er nog echt bij meneer Frankenmolen inzit. “Klimmeric is mijn naam”. De bewegingen die hij maakt zijn “soepel” en doordacht, en een mooie indraai-manouvre is geen uitzondering meer. De drive om te sporten is terug. Mooi om te zien ook, hoe de klimsport een enorme therapeutische werking kan hebben. Voeding voor lichaam en geest. Het grijpen naar grepen, het belasten, het corrigeren: alle bewegingen zijn perfect voor het verbeteren van zijn arm-motoriek. En daarnaast heeft hij er zichtbaar lol in, en is het een waanzinnige stimulans bij de rest van zijn revalidatieproces.

Ons bezoek aan klimhal Steeppart in Rotterdam is nu echt weer ‘trainen’ geworden. Net als vroeger. Eric klimt omhoog in een steeds “hoger” tempo, en om het zweet te voorschijn te laten komen, klimt hij de routes daarna ook weer af. Trillende handen: even pauze en hup, nog een poging. Net zolang tot het echt niet meer gaat. Ik laat hem zakken en Eric ploft hijgend op de dikke mat. “Krijg nou wat, Dorst!…. Dat heb ik sinds m’n ontwaken niet meer gekend…”

Even terug naar juni 2006. Eric ligt in het ziekenhuis van Genève. In diepe coma. Slangen gaan overal in en uit, machines pompen vloeistof rond. 300 meter van een berg gestuiterd, hoe kan je dat overleven? Liggend in een bed herstelt hij van de ontiegelijke klap die zijn lichaam heeft gehad. Doctoren kijken ernstig. Schetsjes van hoofden, hersenencellen en verbindingen heb ik verfrommeld in m’n hand. Mijn wanhoop verberg ik achter een zonnebril. De dagen die ik in het ziekenhuis doorbreng zijn lang. Veel wachten op de gang -of samen met zijn ouders koffie drinken op het dakterras-, maar ook uren naast Eric’s bed. Elk detail neem ik op. Kan me niet herinneren ooit zo geconcentreerd naar een gezicht van een jongen te hebben gekeken. Ik praat met hem. In de hoop dat hij iets opvangt. “Neem je tijd jongen. Slaap lekker, maar word wakker”. En ’s Avond rijd ik steevast terug naar Chamonix, waar ik kan blijven slapen bij Michiel. Liggend op de slaapbank, trekt de dag aan me voorbij. Mijn hoofd staat op klappen van alle emoties. Ik droom aan een stuk door. Tussen avondeten en ontbijt leef ik in een wirwar van fantasie en werkelijkheid. Mannen in witte jassen vertellen dingen die ik niet snap. Ik wil ze niet snappen. Als het waar is wat ze zeggen, betekent dat dat Eric misschien niet meer terugkomt. “He Boerhoven, stroopwafel?” Eric vraagt wat aan me. Zijn stem is herkenbaar. Opnieuw momenten die we samen hebben beleefd. IJsklimmen, skiën, broodje Poco Loco eten, koffie drinken. Veel nachtmerries ook. Ruzies. Ik ben op Eric’s begrafenis. We dragen met een groep vrienden zijn kist. Blauwe fleeces aan, net als bij Maikel. Coldplay klinkt uit de speakers. Tranen maken mijn kussen nat. De bergen zijn gek. De Mont Blanc die aan de overkant van het dal door de maan wordt opgelicht, heeft alle glans verloren. Terug op de Soins Intensif. Het ziet er niet best uit. Eigenlijk gaat Eric nauwelijks vooruit. Wanhoop en hoop wisselen elkaar in een rap tempo op. De verplegers willen me steunen, maar weten dat ze geen valse hoop mogen geven. Ook hun ogen stralen met de dag meer machteloosheid uit.

Maar dan! Het is denk ik een van de laatste dagen van juni in 2006. Ik droom weer de hele nacht. Coldplay zweeft door de lucht. Ik hoor Eric praten. Ik frons. Concentreer me op wat ik zie. Buiten in de zon. Het is feest. Waar we zijn weet ik niet, maar het is gezellig. Mensen babbelen door elkaar heen, biertjes worden opengetrokken, op een barbecue ligt iets te schroeien. “Lang zal hij leven” wordt er gezongen. Aha, Eric is jarig! En vanaf dit moment weet ik dat het goed zal komen. De enorme power die uit deze nachtelijke beleving spreekt, vertelt me dat we ooit weer plezier maken met elkaar. Zo helder als ik het zojuist zag, droom je zelden. Dat moet iets betekenen. Het is deze droom die mij zal leiden. Ik houd het beeld koesterend vast. Ik heb gezien dat het goed zal komen!

Eindhoven. Gisteravond. In de tuin van zijn ouders vieren we Eric’s 32e verjaardag. Gekscherend zegt ie ook wel dat het zijn eerste verjaardag is. Hij is één jaar geworden, in zijn nieuwe leven. Een bijzonder feestje, dat we vieren met tientallen vrienden. En gezellig dat het is! Er wordt gezongen, er wordt gedronken, er wordt gelachen. Lang zal hij leven. Zie je, ik wist het wel!

In verpleeghuis Rijckehove gaat Eric nog steeds lekker door met zijn revalidatie. Af en toe heeft hij een dipje, maar door de bank genomen is er gelukkig nog steeds een stijgende lijn waar te nemen. En ook de verplegers en therapeuten gaan onverminderd door (top!) met het proberen Eric zo goed als mogelijk te assisteren. Lastig is het soms wel, want geen patiënt is hetzelfde dus een ‘protocol’ is er niet voor zijn revalidatie. Lekker experimenteren dus! Wat lukt wel, wat lukt niet? En waarom wel of waarom niet? En zoniet, hoe kan er dan voor gezorgd worden dat het wel lukt? Problemen zijn er niet, alleen uitdagingen! En dat levert zo nu en dan verrassende momenten op… (zie filmpje)

Update zaterdag: gelukkig gaat het eten ook weer beter! zie Eric’s bericht over de bbq. En altijd handig, Eric bij een bbq: heb je steeds een handdoek in de buurt :-)

Zo kwam Eric een jaar geleden binnen bij Rijckehove. Al twee maanden in coma, met weinig perspectief en geplaagd door de MRSA bacterie…

En zo loopt Eric vandaag de dag! Geflankeerd door zijn ouders, doet hij lachend nóg een trainingsrondje.

De gevallen klimmer Eric Frankenmolen traint zich nog steeds het leplazerus. “Zodra ik word afgekoppeld van de nachtelijke voedingspomp begint mijn dag vol oefeningen. Zelf opstaan, douchen, afdrogen en aankleden. Ik houd de klok in de gaten hoe lang ik er eigenlijk over doe. En de minuutjes die ik er elke keer vanaf schraap. De oefeningen voor de middag bestaan uit het warmlopen van de kuiten, om deze verkorte spieren eens goed op te rekken, het hardop voorlezen van een specifieke reeks woorden, fietsen op een hometrainer, en (jawel) het bellen blazen in een glaasje water door te blazen door een rietje. Dat laatste lukte me vorige week echt nog niet!”, aldus Eric op zijn weblog.

En het resultaat is om trots op te zijn. Bijna exact een jaar geleden werd hij verpleeghuis Rijckehove binnengereden. In coma, liggend op een brancard. Compleet weg van de wereld. Prognose: ‘geen verbetering verwacht’. En kijk nu dan: hij kan zelfstandig lopen (wel opperste concentratie vereist), zijn reacties en handelingen gaan steeds sneller en ook het slikken (dus eten) gaat elke dag een ietsiepietsie beter. Twee keer per dag wordt er nu een warme gepureerde maaltijd bereid, en de verjaardag van logopedist Maaike werd deze week gevierd met het verorberen van een stuk appeltaart. Praten blijft helaas nog steeds een beetje achter, vandaar dat dat nu weer een van de kernpunten is. Alle spieren in zijn mond en kaken moeten in de juiste volgorde bewegen en de luchtstroom moet worden gereguleerd. Dat het uitspreken van een woord zo lastig kan zijn hè…

Klimmen doet hij weer regelmatig, als vermaak maar zeker ook als evenwichtstherapie. Grappig om te zien dat bepaalde bewegingen er gewoon nog inzitten. Recentelijk klom hij drie 4e graad routes (nog steeds zonder pof!) en dat is opnieuw een stapje vooruit. En uiteraard trek je bij het klimmen een Windstopper aan, maarja, die is op de operatietafel in Genève kapotgeknipt… Gelukkig dachten Ron en Deborah van Mammut Benelux er net zo over als ik, en kwamen ze een mooi nieuw rood exemplaar langsbrengen. Hopelijk blijft deze langer heel :-)

Positieve stemming dus. Maar, altijd weer die nuance: Eric is er nog lang niet. Foorrral Doorrrgaan, typt hij dan. En zo is het maar net Barry! Doel is om de laatste maanden in het verpleeghuis nog even een tandje bij te zetten, zodat de rolstoel definitief bij het grofvuil kan en de verhuizing naar een revalidatiecentrum straks in oktober fantastisch soepel verloopt!

Een goede klimmer worden is één, maar opgenomen worden in de groep jonge Chamoniards is andere koek. Eric is het gelukt. En het bewijs daarvan werd gisterenavond keihard geleverd. De lokale klimscene had zich verzameld op het terras van Bar des Sports, om met wijn en bier in de hand Eric te laten zien dat hij erg gemist wordt.

Babbelen op zijn Frans met Bilou

Voor z’n ouders ook leuk om iedereen eens te ontmoeten

Bijna allemaal waren ze er. De jongens en meiden waar Eric de afgelopen jaren mee klom, vrienden waar hij nagenoeg dagelijks mee trainde om te groeien tot topsporter. Rotsklimmers, alpinisten, skiërs, gidsen. Een gemengd gezelschap. Ook een paar jongens van de reddingdienst kwamen langs en en passant gaf ook een zeer bekende klimmer, acte de présence.

Als Sinterklaas zat Eric in zijn stoel, omring door een grote groep vrienden. Het communiceren via zijn spraakcomputer is even wennen voor wie voor het eerst plaatsneemt tegenover Eric, maar uiteindelijk gaat dat best goed. Vloeiende franse volzinnen rolden er over tafel. Tot laat in de avond werd er gebabbeld, gedronken en gelachen. Heel bijzonder en zeker ook ontroerend om te zien. Het feest maakt duidelijk waar hij thuishoort: ici, dans les montagnes.

Nu weer naar les plat pays om ‘fullspeed te revalideren’, zoals hij dat zelf noemt. Wat hij daarna doet is natuurlijk aan Eric, maar zijn Franse vrienden zien niets liever dan zijn terugkeer in Cham. Ook de bergen denken er zo over. Als de delegatie vanmorgen het dal uitrijdt richting de luchthaven van Genève, regent het pijpenstelen. Eric gaat weer weg, Chamonix huilt.

De mannen en vrouwen van bergreddingdiensten krijgen in het algemeen maar weinig feedback van slachtoffers. Raar hoor, vindt ook Eric. Dus organiseerde ik een bezoek bij het PGHM-team dat hem vorig jaar redde. Om ze, samen met zijn ouders, duizendmaal merci te zeggen. “Deze mannen hebben me iets heel kostbaars gegeven. Mijn leven…”

vlnr: Francois, Eric, Thierry en Fabrice

De uiterst vriendelijke docter Francois, secouriste Fabrice, secouriste Vincent en technicien Thierry vertellen op de heli-basis in Les Bois hoe een reddingsactie hier in Chamonix doorgaans in zijn werk gaat. Ondersteund door het in actie komen van collega’s, die met de blauwe EC-145 uitrukken voor een ‘zeer ernstig geval van hoogteziekte’. Uiteraard praten we -nu en dan geëmotioneerd- het meest van de tijd over de reddingsactie van 9 en 10 juni vorig jaar. Hoe er ’s avonds en ’s morgens vroeg gezocht is naar de vermiste Fred en Eric, hoe een gids ze per toeval ontdekte, hoe daarna in korte tijd een aantal essentiële beslissingen is genomen, en hoe Eric per direct naar Genève is gevlogen, balancerend op de rand van leven en dood. Een aantal vragen blijft helaas onbeantwoord, en zal dat waarschijnlijk altijd blijven. Fred is overleden en Eric weet zich niets meer te herinneren van de tocht, de val en de redding. Wat er precies mis is gegaan die morgen op de Tré la Tête, dat weet alleen de berg.

Het is een godswonder dat Eric nog leeft, daar is iedereen het over eens. Vierhonderd meter naar beneden tuimelen, met een vrije val van al gauw tachtig meter, daarna meer dan een dag in de sneeuw doorbrengen, drie maanden in coma liggen, en binnen een jaar zo ver herstellen dat hij in staat is naar Chamonix te komen: “Dat is een wonder. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt. Je hebt echt het grootste geluk van de wereld gehad”, benadrukken de mannen keer op keer. Ze vinden het dan ook zeer leuk dat we langskomen. Het is niet alleen voor Eric (en zijn ouders) behulpzaam bij het verwerken van zijn ongeluk, ook voor de redders is het een enorme stimulans bij het uitvoeren van hun werk. “Hier doen we het voor!”

Francois gaat nog verder. Hij sluit een deal: De volgende keer dat Eric in Chamonix is gaan ze samen bier drinken, en binnen vijf jaar maken ze samen een bergtocht.

Eric vraagt (via z’n spraakcompu) honderd uit over ‘zijn’ redding. Links Vincent, die ’s avonds op zoek ging naar de vermiste Eric en Fred.

Fabrice, de reddingswerker die op de berg ‘ontdekte’ dat Eric nog leefde

De EC vertrekt voor weer een reddingsactie in de bergen

Francois en Eric sluiten een deal